Zaman Durunca

Zaman çok değerli. Herkese eşit dağıtılan tek şeydir zaman ve bugün çok güzel bir gün. Çünkü
tatil ve sevgilimle buluşacağız. Çok heyecanlı. Hemen hazırlandım ve doğruca buluşacağımız kafenin
yolunu tuttum.
O ne öyle? Ben karşıdan karşıya geçerken zaman durdu! Ve bir araba bana doğru geliyor. Ne
güzel bir gündü halbuki. Ölecek miyim acaba? Ölmek için çok gencim. Ne olur ölmeyeyim benim
mutlu bir hayatım var ölmek istemiyorum. Hem de her şey yoluna girmişken ölmek çok kötü olur.
Araba bana doğru geliyor. Arabanın bana doğru gelmesi mi yoksa zamanın durması mı daha önemli
bilmiyorum. Aaaa, hareket edebiliyorum. O zaman bu durumdan kaçıp kurtulabilirim. Şimdi içim
rahatladı. Sevgilimin yanına gitmeliyim. Ama zaman hala donuk.
Gökyüzünde uçan bir insan var! Neler oluyor! Sanki bir rüyadayım. Gerçekten rüyada mıyım
yoksa? Uçan insan yanıma kondu. Simsiyah bir pelerini var.
-Merhaba insan. Ben Azrail. Seni götürmeye geldim.
-Ne Azrail mi? Öldüm mü ben? Ondan mı bunları yaşıyorum?
Evet! Bingo! Doğru bildin. Sen öldün. Sana araba çarptı. İnsanlar ölmeden birkaç saniye önce ,
onlar için zaman durur. Şimdi anladın mı zamanın neden durduğunu? Artık ölüsün.
-Ama her şey çok güzeldi. Ölmek değil yaşamak istiyorum.
-Eğer bana bu hayattaki en değerli şeyini bulup verirsen senin yaşamana izin veririm. Araba
çarpsa da ölmezsin. Bana en değerli şeyini vermeye hazır mısın? Onu bulmak için üç hakkın var.
-Yani tahmin etmem için mi?
-Evet insanoğlu.
-Ne olabilir ne olabilir? O zaman söylüyorum; en değerli şeyim sevgilim. Onu sana vermeye
hazırım.
-Hayır bu doğru değil. İyi düşün.
-Sevgilim olmamasına çok şaşırdım. Annem… Tabi ya en değerli şeyim annem!
-Hayır bilemedin. Son bir hakkın kaldı. Sana ipucu veriyim; sevgi ile ilgili bir şey.
-O zaman sevgi dolu kalbim mi? İyi de sevgi hissetmezsem cehennemde yaşarım.
-Bingo doğru bildin! En değerli şeyin sevgi dolu kalbin.
-Cehennemde yaşamak nefretle yaşamaktır ya da hiçbir şey hissetmemektir. Beni dünyada
cehenneme yollayacaksan direkt ölüp cennete gitmeyi tercih ederim.
-Yani ölümü kabul mü ediyorsun?
-Evet ölmeyi tercih ederim bomboş bir kalple yaşamaktansa.
-Peki, sen bilirsin. Akıllıymışsın. En önemli şeyin sevgi olduğunu biliyormuşsun. Bu yüzen
canını bağışlayacağım. Artık hayatına kaldığın yerden devam edebilirisin. Ölmeni engelleyeceğim.
O anda Samet uyandı. Hastanedeydi. Başında ailesi ve sevdikleri vardı. Ona sevgi dolu gözlerle
bakıyorlardı.

Samet hayattaki en değerli şeyin sevgi olduğunu anlamıştı. Sevgi olmadan yaşamın bir manası
yoktu. Ailesi ve sevdikleri Samet’in uyanmasına çok sevindi. Sadece bacağı kırılmıştı. O da birkaç ay
içinde düzelecek bir şeydi. Sonuçta felç kalmamıştı elbet düzelecekti.
Sevgi hayatın cenneti, nefret hayatın cehennemi. Mutlu yaşamanın sırrı sevgi dolu bir kalpten
ötesi olabilir mi?